Czego o biskupie dowiadujemy się z ksiąg metrykalnych?
Wiemy że jego ojcem był Włoch, Franciszek Albeltrandi. W księdze małżeństw w katedrze św. Jana z 1730 roku, pod datą 29. stycznia znajdziemy zapis, że pomiędzy Franciszkiem Andrzejem Ludwikiem (?) a Marią Anną Urszulą Dubbuison zawarte zostało małżeństwo, które pobłogosławił ks. Gabriel de Sain.
Akt dostępny jest na stronie: https://metryki.genealodzy.pl/metryka.php?ar=8&zs=9233d&sy=308&kt=1&plik=str_016-17.JPG&fbclid=IwAR1G95bFAmFqjU_VYbwNksCxoXwZT-8cGCqd0lRg8P0SzBN6Dq7m7xQKZB8#zoom=1.5&x=102&y=2024
15 grudnia 1731 odbył się chrzest dziecka państwa Franciszka oraz Marianny Antoniny Albeltrandich – Jana Wiktora Amadeusza Albertrandiego, późniejszego biskupa pomocniczego poznańskiego (1796-1798), warszawskiego (1798-1808), wikariusza generalnym w archidiakonacie warszawskim (1796–1797), historyka i kaznodziei.
Jego rodzicami chrzestnymi byli Jan Tarło, wojewoda lubelski i Wiktoria Cetnerowa magistra Culinae Regni czyli żona kuchmistrza wielkiego koronnego, Jana Cetnera.
Ponadto, w księdze urodzeń w parafii katedralnej z 1732 roku, pod datą 11. listopada odnajdziemy akt chrztu drugiego dziecka państwa Franciszka i Marianny Antoniny – Antoniego Albertrandiego, malarza królewskiego.
Jan Albertrandi początkowe nauki pobierał u jezuitów. Ci, dostrzegłszy jego bystry umysł skłonili młodego Albertrandiego do wstąpienia do ich zakonu w 1748 roku. W 1760 roku podjął pracę w Bibliotece Załuskich, jednocześnie wykładał język hebrajski w warszawskich kolegium jezuickim . W 1765 roku został wychowawcą Feliksa Łubieńskiego, wnuka stryjecznego prymasa Władysława Aleksandra Łubieńskiego i późniejszego ministra sprawiedliwości w Księstwie Warszawskim. W 1769 roku wystąpił z zakonu i został księdzem świeckim. Razem z Ignacym Krasickim, Franciszkiem Bohomolcem i Adamem Kazimierzem Czartoryskim był współzałożycielem Monitora, jednego z pierwszych polskojęzycznych czasopism, drukowanego w latach 1765–1785. Od 1770 razem z Adamem Naruszewiczem redagował Zabawy Przyjemne i Pożyteczne, a po jego śmierci kierował czasopismem samodzielnie. W 1773 roku Stanisław August Poniatowski powierzył mu funkcję konserwatora medali, w 1774 r. pełnił obowiązki lektora królewskiego, a od 1794 roku był także królewskim archiwistą. Ponadto był współzałożycielem i pierwszym prezesem Towarzystwa Przyjaciół Nauk. Biskup Albertrandi był zarządcą archidiakonatu warszawskiego do 1798 roku, czyli do czasu, gdy papież Pius VI wydał bullę o erekcji biskupstwa warszawskiego. Zmarł w 1808 roku w Warszawie.
Jan Albertrandi mieszkał w kamienicy na tyłach archikatedry Warszawskiej pod adresem Kanonia 12. Plany odbudowy tego budynku po zniszczeniach wojennych odnajdziemy w zbiorze Rady Prymasowskiej Odbudowy Kościołów Warszawy pod sygnaturą PR.2.27
W archikatedrze św. Jana na ścianie północnej pod tablicą Adama Parzniewskiego wisi tablica bp. Albertrandiego.
Pod sygnaturą 1.7.8 w Zespole Planów Architektoniczny znajduje się odcisk zniszczonej tablicy biskupa Albertrandiego oraz projekt tablicy nowej autorstwa Jana Zachwatowicza.
